De weg van groei naar het kampioenschap
Afgelopen jaar kwam er bij Synergo voor het eerst een U17‑team. Een team met een nieuwe naam, nieuwe spelers en een nieuw trainersduo. Vanuit ons perspectief als de coaches die deze mooie groep 3 seizoenen hebben gevolgd nemen we je graag mee in onze beleving van afgelopen korfbaljaar.
Vol enthousiasme begon deze splinternieuwe groep aan een jaar waarin veel zou worden gekorfbald, gelachen en geleerd. Zeker het leren pakten we al snel serieus aan door met alle spelers persoonlijke gesprekken te houden, waarin aangegeven werd waar ze goed in waren, maar ook wat ze nog van ons wilden leren en wat ze van ons verwachtten en wij van hen.
Om het nog professioneler te maken werkten we op basis van de Piramide van Lencioni (vertrouwen is de basis!) en werd ook al snel het “grote enge boek”, zoals het team het teamboek liefkozend noemde, in het leven geroepen. Hierin hielden we bij hoeveel kansen elke speler nam en hoeveel doelpunten daar uiteindelijk uit kwamen. Leuk feitje: in het hele korfbaljaar hebben we 1529 doelpogingen genomen en 229 doelpunten gemaakt, wat neerkomt op een kansen/doelpunten percentage van 15%. Meten is weten, kennis is macht, dat soort dingen.
Daarnaast maakten we afspraken over op tijd komen op trainingen, hoe we communiceren, en hoe we het korfbalspel samen willen spelen. Ook een andere opmerkelijke afspraak werd besloten: Tjerk scheert zijn haar als we kampioen zouden worden. Veel regeltjes en afspraken die ons een goede basis gaven om mee te beginnen; dus: tijd om te gaan korfballen!
Eerste helft veld
De eerste helft van het veldseizoen ging best goed voor een nieuw team met nieuwe coaches. We eindigden in het midden van de poule, wat een goed resultaat was.
Zaal
Het zaalseizoen was zwaar in een moeilijke competitie, maar we hebben groei doorgemaakt in de wedstrijden en de trainingen. We speelden steeds beter samen, wat wij als trainers een goed teken vonden. Vooral zijn we blij dat het team veerkracht heeft getoond en met tegenslagen kon omgaan. Zo lag onze aanvoerder Aniek er een tijdje uit met een blessure, soms heb je trainingen waarbij je moet leren met je slechte hand te gooien (wat écht niet leuk is), of moet je push-ups doen als je de bal verkeerd gooit op de training (Siebe heeft de sportschool niet nodig). Met een vrolijke groep die de kracht van lachen kent (zeker na het PWS van Aniek te lezen) waren deze uitdagingen geen rotsblokken op de weg, maar eerder een kiezeltje in je schoen die je er zo uitschopt. Achteraf zijn we er dankbaar voor, want het zware zaalseizoen heeft ons zo klaargestoomd om op het veld nog één keer te shinen.
Tweede helft veld
Het tweede veldseizoen begon helaas met een verliespartij tegen Wageningen, maar we waren wel degelijk aan hen gewaagd en wisten dat we de tweede wedstrijd goede kans tegen ze zouden maken. Daarna moesten we tegen twee tegenstanders die we al uit de zaal kenden, dus hier kwam het boek goed van pas. Dit zorgde ervoor dat we met veel tegenwind gelijk speelden bij titelkandidaat DVO. Vervolgens kwam Tiel ’72 bij ons op bezoek en wonnen we met 17 13.
De wedstrijd daarna speelden we uit bij Tiel ’72. Doordat we er 1,5 uur over deden om daar te komen en ons dus niet konden voorbereiden, was de ruststand 6 1 voor Tiel ’72. Hier kwam onze ervaring met tegenslagen verwerken goed van pas, want er nog een tweede helft te spelen. Na rust werd er geen tegengoal meer geïncasseerd en maakten wij er 7: 6-8 winst!
Daarna kwam de wedstrijd tegen Wageningen, die we gelijk speelden. Als laatste wedstrijd volgde de finale tegen koploper DVO, die in een goede fase zaten waarin ze veel scoorden, bij ons thuis. Deze moest gewonnen worden om kampioen te worden, en we wisten dat we ze konden hebben. Met deze gedachte en een strijdlust als een stel leeuwen speelden we ons beste korfbal op het moment dat dat het meest nodig was, en gingen de rust in met een stand van 7-4. De tweede helft was zwaar, want het ging niet meer zo makkelijk als in de eerste helft. Gelukkig waren wij als team sterker en beter geworden, en konden we het ook in de tweede helft aan mede dankzij de support van onze donderdag-trainingsmaatjes van U19. We voerden ons plan goed uit, verdedigden ijzersterk, hielden onze koppies erbij (dat ging in het veld gelukkig beter dan ernaast kan ik wel stellen, pfff wat een spanning) en behielden zo de voorsprong en wonnen de wedstrijd nipt met 9 8. Synergo U17 is kampioen!
Tot slot
Tot slot willen wij nog zeggen dat we heel trots zijn op het team en op de groei die we samen hebben doorgemaakt. Zowel op korfballend als persoonlijk gebied is dit team een heel stuk volwassener en vaardiger geworden. Bovenal was het fantastisch om elke training en wedstrijd moe maar voldaan en met een lach op het gezicht “doei, tot de volgende!” te kunnen zeggen, en uit te kijken naar de volgende keer dat we weer mogen korfballen. Nu is het korfbal klaar, maar moet er nog iemand z’n haar scheren en gaan we het kampioenschap vieren met een teamuitje.
Het was voor ons een groot plezier om dit team te begeleiden afgelopen jaar, en hoewel het niet lang meer ons team is blijven het voor altijd onze kampioenen!
Tjerk en Jari.
